Երեկ քաղաքային տրանսպորտում մի խոսակցություն լսեցի. Ուղղակի ցավալի է, որ նման որդիներ կան…

Երեկ մետրոյում պատահաբար լսեցի երկու երիտասարդների խոսակցություն, երկուսն էլ մոտ 25 տարեկան էին:

Շատ մարդ կար վագոնում, ակամա լսում էի՝ ինչ են խոսում:Ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ նրանցից մեկին զանգ եկավ.

-Անի՞ն էր, — հարցրեց մեկը:

-Չէ, էլի նա:

-Մա՞յրդ, — հարցրեց ընկերը:

-Հա, զզվացրել է արդեն: Հորիցս էլ եմ հոգնել:

-Հանգստացիր, ծնողներդ են, պետք չէ այդպես:

-Զզվացնում են, նրանք ինձ ՊԵՏՔ ՉԵՆ: Այդ կինը պիտի անպայման իմանա, թե ես ուր եմ գնում, երբ եմ գալու: Թող ինձ հետ գործ չունենան:

Ինձ ոչ ոք պետք չէ, ինձ հիմա միայն ծառաներ են պետք, բայց դրանց համար գումար չունեմ, ստիպված ծնողներիս հետ եմ ապրում, — ծիծաղելով ասաց երիտասարդը:

-Դու հո հիմա՞ր չես, դու լավ մայր ունես,- ընկերն ինձանից շատ էր զարմացած:

-Լա՞վն է, բա ինչի է այդքան գրում և զանգում, ի՞նչ է ուզում ինձանից:

-Դու տխմար ես…

Այդ պահին հասա իմ կայան, դուրս եկա վագոնից, չգիտեմ, հետո ինչպես ավարտվեց խոսակցությունը:

Ահա այսպիսի երիտասարդներ են լինում:Ծնողները, բնականաբար, նույնպես տարբեր են լինում, բայց այդ տարիքում նստել նրանց վզին, գումար վերցնել և ծառա համարել, կարծում եմ, անընդունելի է…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
NOR PASTER
Яндекс.Метрика