Զավակներս իմ առաջ պայման դրեցին՝ կամ ես նստում եմ թոռներիս հետ տանը, կամ նրանք ինձ տանում են հոգեբուժարան․․․

Ես ընդամենը 55 տարեկան եմ, և զգում եմ, որ կյանքս նոր է սկսվում: Բայց իմ երեխաները ոչ մի դեպքում ինձ չեն թողնում ապրել իմ կյանքով։

Ես արդեն հինգ տարի է այրի եմ: Եվ քանի որ միայն ես մեծ տան կարիք չունեմ, որոշեցի այն վաճառել այն և  մեկ սենյականոց բնակարան գնեցի: Եվ դրանից հետո վաճառեցի նաև հանգուցյալ ամուսնուս մեքենան: Մնացած գումարը հավասարապես բաժանեցի երկու մասի և տվեցի իմ երեխաներին:

Եվ դրանից հետո ես հասկացա, որ եթե ես ինքս ինձ չնայեմ, կյանքս մղձավանջի կվերածվի: Այսպիսով, ես արագ հավաքեցի իմ բոլոր իրերը և սկսեցի ճանապարհորդել:

Սկզբում ես մեկնեցի Լեհաստան։ Այնտեղ անցկացրեցի 5 ամիս, և մինչ ես փորձում էի ծանոթանալ այդ ժողովրդի մշակույթին, ինձ համար նաև աշխատանք գտա: Ի վերջո, ապրելու համար ինձ գումար էր պետք: Այստեղ ես աման լվացող էի աշխատում: Հետո ես գնացի Գերմանիա, այնուհետև նաև Չեխիա:

Դրանից հետո ես գնացի Ֆրանսիա, ապա Պորտուգալիա: Ամեն տեղ այնպիսի աշխատանք էի փնտրում, որը լեզվի իմացություն չէր պահանջում: Ամբողջ ընթացքում ես փորձում էի գումար հնարավորինս քիչ ծախսել, որպեսզի շարունակեմ ճանապարհս: Ապրելու համար ես նախընտրում էի հանրակացարանները:

Եվ իմ կյանքի այսպիսի վերսկսման շնորհիվ ես ինձ լավ էի զգում: Որոշ ժամանակ անց ես վերադարձա տուն երջանիկ: Այդ ժամանակ ես հասկացա, որ կյանքս ավարտված չէ: Եվ ես դեռ կարող եմ նորմալ ապրել և աշխատել կամ գուցե ավելի ու ավելի ճանապարհորդել:

Մինչ ես շրջում էի աշխարհով մեկ, իմ որդին հայր դարձավ, և իմ աղջիկը նույնպես հղիացավ և պատրաստվում էր մայր դառնալ: Մի օր երբ ես ճաշում էի զավակներիս հետ, ինձ տեղեկացրին, որ հոգեբույժը վաղը այցելելու է ինձ, քանի որ նրանք անհանգստանում են իմ առողջության համար և ուզում են վստահ լինել, որ ես ոչ ոքին  սպառնում:

Եվ հետո ես հարցրեցի.

-Ի՞նչ է պատահել:

Եվ հետո նրանք ինձ կշտամբեցին, որ իմ տարիքում այլևս չեմ կարող ճանապարհորդել և որևէ այլ տեղ աշխատել: Ես պետք է միայն մտածեմ թոռներիս մասին և ավելի շատ ժամանակ անցկացնեմ նրանց հետ:

Եվ ինչպես բոլոր նորմալ տատիկները, նրանց համար անուշահամ կարկանդակներ թխեմ: Ես պարզապես չգիտեի, թե ինչ պատասխանեմ նրանց: Ես ցնցված էի: Չէի ուզում հավատալ, որ դա տեղի է ունենում ինձ հետ։

Իմ երեխաները, որոնց ես այդքան երկար տարիներ խնամել եմ և նվիրել իմ կյանքի լավագույն տարիները, այժմ ուզում են ինձ հոգեբուժարանտանել: Միշտ մտածում էի, որ նման պատմությունը կարող է պատահել միայն կինոնկարներում:

Բայց, ինչպես պարզվեց, ինձ հասավ ֆիլմի կերպարների ճակատագիրը: Եվ ինչ պետք է անեմ հիմա: Ես խորհուրդի կարիք ունեմ․․․

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
NOR PASTER
Яндекс.Метрика