Տեսա մորիցս ստացած նվերը և չկարողացա զսպել արցունքներս․․․

Ես ծնվել և մեծացել եմ մի փոքրիկ քաղաքում: Մանկուց մտածել եմ, որ չափահաս կդառնամ, գնամ սովորելու մեծ քաղաքում, ես կդառնամ հաջողակ կին:

Եվ, ինչպես ես երազում էի, այնպես էլ կյանքս դասավորվեց:

Ավարտեցի դպրոցը և գնացի ԲՈՒՀ-ում սովորելու: Մինչ օրս հիշում եմ, թե ինչպես է անհանգստանում մայրս, թե քանի համեղ կարկանդակ է նա ճանապարհի համար ինձ հետ դնում:

Ինձ հաջողվեց միանգամից երկու համալսարան ընդունվել, բայց ես ընտրեցի այն մեկը, որը հանրակացարան ուներ: Իմ երջանկությանը չափ ու սահման չկար:

Այո, սկզբում բավականին դժվար էր՝ գումարս քիչ էր, ընթացիկ ծախսեր․․․: Բայց ես աշխատանք ստացա: Ես համարյա չէի քնում՝ առավոտյան սովորում էի, երեկոյան աշխատում և գիշերը սովորում դասերս: Եվ այսպես ես ապրում էի:

Ես չէի ընկճվում, քանի որ դա իմ երազանքն էր: Ես հիացա գեղեցիկ քաղաքով և չցանկացա վերադառնալ հայրենի փոքրիկ քաղաք: Անցան տարիներ։ Ժամանակի ընթացքում սկսեցի ավելի ու ավելի քիչ հաղորդակցվել ընտանիքիս հետ:

Երբ մայրս իմացավ, որ կոշիկները հնացել են, նա ինձ նվեր ուղարկեց տուփով կոշիկներ: Ես շատ ուրախացա․․․

Անմիջապես բացեցի տուփը: Բայց ես այնտեղ այլ բան տեսա՝ այնտեղ իմ սիրած կարկանդակներն էին․․․

Ես նայեցի, և ուղղակի չկարողացա զսպել արցունքներս: Այդ պահին զգացի, որ ահավոր կարոտել եմ մայրիկիս: Ես ինձ մեղավոր էի զգում այն ​​բանի համար, որ հաճախ չեմ զանգել նրա հետ և, ընդհանրապես, ընտանիքիս հետ սկսել եմ շատ քիչ չփվել: Եվ ես որոշեցի՝

Արձակուրդին  անպայման կգնամ ընտանիքիս տեսակցության․․․Նրանք ինձ համար շատ կարևոր մարդիկ են

Պատվիրեք Ձեր մեքենան Аренда Авто в Ереване կայքում և ստացեք լավագույն առաջարկները համացանցում

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
NOR PASTER
Яндекс.Метрика