Պարզվել է թե իրականում ով է Արփինե Հովհաննիսյանի հայրը և ինչու է նա փորձում թաքցնել իր հոր ով լինելը

Քրեակատարողական համակարգում կարծես արհամարհանք կա արդարադատության նախարար Արփինե Հովհաննիսյանի նկատմամբ: Կարող են նրա ներկայությամբ հանգիստ բռնություն գործադրել կալանավորի, դատապարտյալի նկատմամբ։ Ինչո՞վ կարող է պայմանավորված լինել այդ արհամարհանքը՝ հոր անցյալո՞վ, թե՞ նախարարի չկայացվածությամբ։

Մինչ Արփինե Հովհաննիսյանը օրենքների նոր նախագծերէ ներկայացնում կառավարությանը՝ արդարադատության համակարգի բարեփոխումների մասին,հայտարարագիրէ ներկայացնում իր ևիր պաշտոնյա մոր՝Աննա Մկրտչյանի ունեցվածքի և դրամական միջոցների մասին, ՛՛Լակմուսը՛՛-ը տեղեկություններ է ստանում նրա հոր մասին:

Պարզվում է՝քրեակшտարողшկան վարչությունում և քրեակ ատարողшկան հիմնարկներում, որտեղ դեռ խորհրդային տարիներից մնացած փտած պաշտոնյա-մնացուկներ կան,լավէլ ճանաչում են նախարարի հորը՝Աշոտ Հովհաննիսյանին: Մգլո մականունով այդ անձը խորհրդային ժամանակաշրջանում հմուտ և հայտնի ՛՛ջեբկիր՛՛ է եղել:

Հանուն ճշմարտության պետք է նկատել, որ այն ժամանակ ջեբկիրները քրեական աշխարհում հարգված խավ են համարվել, և նախարարի հայրն էլ փաստորեն նրանցից մեկն է եղել: Նա պատիժ է կրել Հայաստանի տարբեր ՝ Սևանի, Գորիսի կալանավայրերում: Այնտեղ Մգլոն հասցրել է ծանոթանալ այնպիսի բախտակիցների հետ, ովքեր այսօր հայտնի քաղաքական գործիչներ են:

Այսինքն այն ժամանակ ՔԿՀների աշխատակիցները նրանց հետ վարվելեն նույնկերպ,ինչպես՝այսօր: Եվ Աշոտ Հովհաննիսյանի աղջիկն այդ իրավիճակն ու մեթոդները փոխել ի զորու չէ և ոչ էլ փորձում է. ոչ կամք ունի, ոչ համարձակություն, ոչ կայացվածություն:

Այդ որակները,հատկանիշները կարևոր են,որոնք չունի Արփինե Հովհաննիսյանը,և մեղավորը նրան այդ պաշտոնին ՛՛բռթողն՛՛ ու ՛՛դաբրո՛՛տվողներն են, ովքեր ուղղակի ծիծաղի առարկա են դարձրել այդ գեղեցիկ աղջկան:

Անկեղծ ասած՝ մինչ նախարար նշանակվելը, երբ հարցազրույցներից մեկում լսեցի Արփինե Հովհաննիսյանի խոսքը, որ ինքը դեռ պատրաստ չէ այդ պաշտոնը ստանձնելուն, հարգեցի, բայց հետո ամեն ինչ փչացրեց:

Արդարադատության ոլորտը շատ լուրջ և մեծագույն պատասխանատվություն պահանջող համակարգ է: Այնտեղ պետք է այնպես շփվես տարբեր կոնտինգենտների՝ կոռումպացված,չկոռումպացված պաշտոնյաների,հանցագործների, մեղադրյալների, կասկածյալների հետ, որ քեզ հարգեն, զսպվեն և առնվազն չարհամարհեն: Ընդամենը պետք է պարտավորեցնել՝ կիրառել օրենքը…

Հնարավորության սահմաններում պետք է պաշտպանես ոլորտը ավելորդ ցեխից, միջազգային հնարավոր ճնշումներից՝ անհրաժեշտության դեպքում հասկացնես այդ մասին վերադասիդ, եթե նա տգետ է:

Եվ հիմա, երբ 2003-ից օրենք ՛՛բարեփոխող՛՛ Արփինե Հովհաննիսյանը հերթական օրենքի փոփոխության նախագիծն է ներկայացնում՝ անազատության մեջ մնալու պայմանների հետ անհամատեղելի հիվանդությունների ցանկն ընդլայնելու և մնացածի մասին, առնվազն անհեթեթ է հնչում:

14 տարի թաշկինակի պես բարեփոխած քո օրենքներից ոչինչ չի փոխվել վատացելէ ՔԿՀ-ում շարունակումեն հալածանքները, անմարդկային վերաբերմունքը քաղբանտարկյալների, բողոքող և չբողոքող բանտարկյալների նկատմամբ: Պատշաճ բուժօգնություն չի ցուցաբերվում, կասկածելի մահերը, Եվրոդատարանի վճիռները շատանում են՝ լուրջ վնաս հասցնելով դրսի վարկերով մի կերպ գոյատևող պետբյուջեին:

Հ.Գ. Վերջին 15 տարում Հայաստանի բախտը չի բերել արդարադատության նախարարների հարցում, եթե չհաշվենք Գևորգ Դանիելյանի պաշտոնավարման ժամանակաշրջանը, որը կարճ տևեց ինչ-որ բանան ծախող, ԿԳԲ-ում քեռիներ ունեցող, քաղաքացիների թալանով զբաղված ՛՛շնաձկան՛՛ պատճառով:

Աղբյուր

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
NOR PASTER
Яндекс.Метрика